Tα στημένα

Εν τζιαι 'να σπάσω, έννα πώ τες κατζίες μου.

Πρώτον, αγαπητοί μου ανίδεοι συμπολίτες αυτού του γέριμου τόπου, πώς μπορείτε να αποκαλείτε μωρά τα αυτοκίνητα με τζιήντο τεράστιο exhaust που άνετα φορεί την κελλέ μου μέσα (τζιαι όποιαδήποτε κελλε) τζιαι το φτερό που πάνω που το καπό; Μωρό χαρακτηρίζεις μια δίμετρη αππάρα με ωραία πλούσια ‘μάτια’ που πάνω απ’όλα έσχει καλή προσωπικότητα.  Sorry, αλλά εν άσχημα, βασικά όι ασχημα μόνο, αλλά πολλά άσχημα. Εμφανισιακά.

Ο θόρυβος που κάμνει το  exhaust φακκά μου πας την κελλέ. Κάθεσαι εσύ στο café σου τζιαι προσπαθάς να κόψεις καμιάν ωραία κουβέντα με την παρέα σου τζιαι περνά ο ‘κίλλης’ με την τσιακκιλομηχανή του τζιαι πρέπει να κάμουν ούλοι μονόλεπτη σιγή να περάσει μπας τζιαι ακόυσουμε τι λαλούμε. (‘ναι ρε εγυρίσαμε ούλοι τζιαι εθωρούσαμεν σε όσπου να περάσεις.επνασες τωρά;). Τζαι ο κύριος να πατά ρυθμικά την πεζίνα τζαι να νομίζει ότι εν σε drifting show.

Το φτερό που βάλλετε που πίσω που το καπό σε τι χρησιμεύκει; Το μόνο που μπορώ να φανταστώ είναι για να τραβάς το καπό να ανοιέι πιο εύκολα, άμαν είσαι φορτωμένη με ψούμνισμα.

Τζαι γιατί το χαμηλώνετε τόσο πολλά το αυτοκίνητο σας; Βαρκούμε να σας περιμένω να το πιάσεται φάρσα τζαι να πηαίνετε σιγά σε κάθε κύρτωμα για να μεν φατσίσει που κάτω.

Τζαι τέλος στο αγαπημένο μου woofer. Μεταξύ μας τωρά: Άμαν φύετε που τον κόσμο χαμηλώνετε το ράδιο γιατί πονείτε την κκελέ σας ένεν; Εν γίνεται να κάμνω shazaam που σπίτι μου τζαι να βρίσκω το τραγούδι που ακούτε.

Τωρά που τα είπα τζαι έπνασα να σας πω τη σημερινή ιστορία του λεωφορείου. Τζιαμέ που εκάθουμουν στο λεωφορείο μου να παω δουλεία τζιαι εχαλάρωσα τέλια, εκάμμησα τζαι άκουα στο βάθος ράδιο. Έπαιζεν κάτι τραγόυδια καθόλου του γούστου μου αλλά εν εσυγκινήθηκα ιδιαίτερα. Εστυλλομάθκιασα σε μια φάση όμως μόλις άκουσα τους στίχους. ‘ΜΗΝ ΠΑΤΑΣ ΣΦΟΥΓΓΑΡΙΣΑ’ Τιιιιιιι;;;; Άκουσα καλά;; Συγκεντρώνουμε να ακούσω καλα τζιαι όντως ρε παιδί μου τόυτον έιπε. ‘ΜΗΝ ΠΑΤΑΣ ΣΦΟΥΓΓΑΡΙΣΑ’ Γιατί; Γιατί; γιατί;

Μάναααα, ευκάλαν μας τζαι τραγούδι. Σας ’τον φλόκκο…….

Four of a kind

Ολόκληρο Π-Σ-Κ εν είχα έμπνευση, έκαμνεν διακοπές ο νούς μου, επίεζα τον να σκεφτεί αλλα ελάλεν ‘ΝΟ SIGNAL, please reboot’. Τελικά ανακάλυψα σήμερα ότι έφκαλλεν δουλειά τόσες μέρες αθόρυβα. Εμελέταν που λαλέιται όυλλον τον γυναικείο πληθυσμό που κινείται στο νησί της αφροδίτης το παρόν στάδιο τζιαι έπερνεν σημειώσεις.  Έχουμε και λέμεν:

1.       Η στυλάτη

Μπορείς να την καταλάβεις που το σοβαρό της ύφος. Εν τόσο σφηγμένη που σπάνια θα την δεις να κάμνει πολλές κινήσεις. Φωρεί ότι θεωρείται ‘extreme’ ( ουυ …παναίρη) τζιαι συνήθως αποράς πως τα εσυνδίασε. Ακολουθά κατά γράμμα τα περιοδικά. Ότι πουν οι ειδικοί ότι εν της μόδας σημαίνει εν μόδα. Μα οτιδήποτε όμως. Η τελευταία λέξη της μόδας είναι το σουτιέ με λίγη φανέλα πάνω του .

Χαρακτηριστικά της έιναι:

•  Η Michael Κors τσέντα. Τοποθετημένη ακριβός στη μέση του χεριού.   Τζαι το μισό σσιέρη να έχει 87 μοίρες κλίση προς τα πάνω.
• Στο σσιέρη να φαίνεται καλά το ρολόι μεγάλου μεγέθους (τοίχου)
• Μαλλί ολόισσιο του κομμωτηρίου.
• Κόκκινο κοκκινάδι (αν δεν έιναι κόκκινο τοτε πολτό).
• Δύο στρώσεις σουβά. Αν δεν πιάσει καλά, τζαι τρίτο σσιέρι.
• Νύσσι τριγωνο. Με τζελ. Γαλλικό. Τουλάχιστον 3 cm μάκρος
• Τακούνι. Να φαίνεται το νύσσι του μυαλιώνα. Κόκκινο. (αν δεν έιναι κόκκινο τοτε πολτό).
• Μπλούζα see through.( όπως της Άντρης. Της γενέκας του Νίκου)
• Τάνκα που να εν δύσκολο να φανεί αλλά να μπορείς να το διακρίνεις.

     2.       Η ροκ ( η κυπραία τάχα ροκ όμως)

Θα την καταλάβεις επειδή ζεί στον κόσμο της. Πολλά χαλαρή και cool συνήθως με μια μπύρα στο χέρι τζιαι το φίλτρο στη γωνιά του στόματος τζαι να μάσσιετε να τυλίξει. Γωνιά όμως ά. Φορεί ότι ήβρεν ομπρός της, κατά προτίμηση μαύρα.

Χαρακτηριστικά της έιναι:

• Τα converse ή μπότες μαύρες
• Μαυρο η jean σχοισμένο
• Ανέμελο μαλλί (κάμνει το να φαίνεται ανέμελο, όπως εξύπνησε τάχα)
• Μολύβι στα μάτια
• Πολλά χειροποίητα βραχίολια που συναυλίες, φεστιβάλ κτλ.
• Κανένα ταττού μικρό.
• Τάνκα που εν φαίνεται.

    3.       Της εκκλησίας

Την Κυριακή μάλλον πάει εκκλησία. Τζαι αν δεν πάει το Σάββατο πάλε εννα ππέσει ως τες 1. Εντοπίζεται έυκολα. Φορεί ρούχα απο την περίοδο 1947-1982 τζιαι φένεται 5-6 χρόνια πιο μεγάλη που την πραγματική της ηλικία.

Χαρακτηριστικά της έιναι:

• Η φούστα της η κοντή εν κάτω που το γόνατο.
• Το τακούνι της θυμίζει σου πόθκια του καναπέ.
• Μπλούζα με λουλούδια, Μοβ κυρίως.
• Μαλλί μαύρο.
• Το γυμνό που φαίνεται πάνω της, εν τζείνο του προσώπου τζαι μεταξύ της φούστας τζαι της κλάτσας.
• Βρατζίν

    4.       Η μιλφάρα (MILF)

Ηλικίας 30-50, με 2-3-4-5 μωρά, χωρισμένη. Λυμένη στα γυμναστήρια τζιαι τις νύχτες στα μπαρς τα clubs (φήμες λαλούν στο aperitivo) τζαι τα μπουζούκια.

Χαρακτηριστικά της είναι:

•        Προκλητικό ντύσιμο
•        Η ρόγα του βυζιού συνήθως δεν φαίνεται
•        Σε extreme καταστάσεις φκένει με την κόρη της (τζιαι εν τζιαι πιο όμορφη, τζαι έμπειρη, τζαι εύκολη)
•        Καπνίζει
•        Τάνκα που φαίνεται.

Τυχόν ομοιότητες με πρόσωπα, γεγονότα, καταστάσεις δεν  είναι τυχαίες τζιαι ούτε εντελώς συμπτωματικές τζιαι δεν φέρω καμία ευθήνη. Για τοιχόν προβλήματα αποταθείτε στο γραφείο του πολίτη, πιάστε το νόυμερο σας τζιαι περιμένετε σειρά.

Το δάχτυλο

Ήρτεν η ώρα να πιάσω τζιαι εγώ τη ρήγα, το φάδι ή μιαν ίσια βέρκα, να φορίσω τα γυαλιά μου τζιαι να πάρω το ύφος του δασκάλου.

Το σημερινό μας μάθημα είναι πολλά σοβαρό τζιαι έιναι κατάλληλο για όλους όσους εκάμαν μπάνιο τουλάχιστον τες προηγούμενες 8 ώρες. Τους υπόλοιπους θα τους παρακαλέσω να απομακρυνθούν απο τις οθόνες τους γιατί απλά νεκατσιούμεν τους.

Το θέμα μας σήμερα είναι πως μπορούμε να βρούμε την εθνικότητα κάποιου που τα δάχτυλα των ποθκιών του. ΕΛΑΜίτες, ναι αμφιβάλλω για την ελληνικότητα σας, εν κανεί μόνο να λαλείτε ότι είσαστε έλλληνες τζαι να μας διάτε φυλλάδιούθκια το Σάββατο.

Το λοιπόν αναγνώστες και μη ( οι ‘μη’ εν τζίηνοι που εν θωρούν το feel fαntastic αλλά ξέρουν τα ούλλα τυχαία), θέλω να κάτσετε τζιαι να γύρετε πίσω έτσι ώστε να είσαστε άνετοι. Τωρά φκάρτε τα παπούτσια σας τζιαι αμέσως τες κλάτσες σας. Αρέσκει μου που σας είπα αν δεν εκάμετε μπάνιο εντος των 8 ωρών να μεν το κάμετε. Έδωσεν ως δαπάνω η μυρωθκιά. Το λοιπόν τωρά θέλω να κάτσετε να θωρείτε τα δάχτυλα τον ποθκιών σας τζιαι να με ακούτε προσεχτικά.

Εαν, τα δάχτυλα σας έχουν μιαν περιποιημένη διαγώνια κλίση τζιαι εν συσταρισμένα τότε είστε Αιγύπτιος.

 Τωρά αν τα τρία πρώτα δάχτυλα εν στο ίδιο υψος τζιαι τα άλλα θκιο εν μιτσιά τότε είσαι που την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία . 

 Εάν ο μυαλιώνας σου εν μεγάλος τζιαι τα άλλα τέσσερα δάχτυλα έχουν το ίδιο size, εε είσαι Γερμανός. 

Που την άλλη όμως, ανεν πασανάκατα, δηλαδή ούλλα διαφορετικο size, ή θυμίζουν σου το παιχνίδι Tetris τότε έισαι που τα Βρετανικά Νησιά.

   And finally, αν το δέυτερο σου δάχτυλο εν πιο μεγάλο που τον μυαλιώνα
 σου τότε είσαι Έλληνας.

Μόνο τότε είσαι Έλληνας. Δηλαδή αν εν φάδι ούλλα κάτω κύριε απόγονε τις Κλεοπάτρας, να πάρεις ούλλες τες κουβέντες σου πίσω. Ούτε απόγονος του Μέγα Αλέξαντρου είσαι, ούτε ο παππούς σου εν θαμμένος στην Αμφίπολη. Με τόσες ράτσες που ερέξαν που την Κύπρο, απορώ πόσοι έχουν το δεύτερο δάχτυλο πιο μεγάλο.  Ή αν εμεινίσκαν στο δάχτυλο

Το ππόιντ εν οι ελιές όξα η εγγλέζα

Ξημερώνει Κυριακή. Στο αυτοκίνητο εφορτώσαμε καμπόσες σύκλες, μουσχιαμμάες τζιαι την φωτογραφική μας. Εφορίσαμε τα καππελούθκια μας τζιαι εξεκινήσαμε για το χωρκό με τον τζιήρη μου. 

Ελιφκούμασταν κάτι τις τζιαι επιάσαμεν τηλέφωνο τον θείο μου τον διπλόραχο να μας κανονίσει. Στα χωρκά αμαν θέλεις κάτι πρέπει να αναστατωθεί ούλλο το χωρκό. Τα νέα κυκλοφορούν πιο γλίορα τζιαι που τα check in στο Facebook. Ούλλοι ήταν ενήμεροι που ήμασταν.

Πρώτη μας στάση ήταν στο χωράφι μας με τες ελιές. Ελουβήσαμεν καμπόσες για να κάμουμεν τσακκιστές. Ούλλη την διάρκεια εχόννουμουν που πίσω που τες ελιές τάχα να μεν με δει κανένας χωρκανός τζιαι να του γυαλίσω τζιαι να έρτει καμιά νύχτα να με κλέψει . Με λία λόγια να αποφύγουμε το serial drama. Εσσιαστήκαν μας όμως τζιαι αμέσως εφκάλαν μας φωτογραφία τζιαι επποστάραν μας στο Facebook. Ανίδεοι εμεις. Τωρά εννα πρέπει να βάλω κλειωνιά στο παράθυρο μου, να βάλω κανένα panic button μες το δωμάτιο μου τζιαι να βάλω κάμερες.

Δεύτερος προορισμός ήταν να κόψουμε αθάσσια, αλλά εκαμαμεν το skip γιατί ήταν άουρα. Σειρά μετά είχαν τα  μόσφηλα. Πόση ώρα με την κκελλέ μου ίσια πάνω? Επόνησα το ζηνίσσιη μου αλλά κουτσά στραβά εμαζέψαμε μια κάσσια. Το Final destination ήταν να πάμε στο τραπέζι που έκμανε ο διπλόραχος. Καλεσμένοι ήταν κάτι Αυστραλοί, κάτι Εγγλέζοι τζιαι λίοι συγγενείς. (Να σας πω κανένα ανέκδοτο με ένα Αυστραλό, ένα Κυπραίο τζιαι ένα Εγγλέζο? Ούτε εμένα μου αρέσκουν.) Έφάμεν, ήπιαμεν, εσπάσαμεν τζιαι έπιαν με ο πονοτζιέφαλος πάλε. Με το δίκαιο της κελλές μου να πονεί με τόσες βαρέλλες τζιαι τα αγγλοαυστραλοκυπρυακα  που ελαλούσαν. Καταλάθος εβρέθηκα δίπλα που την Εγγλέζα τζιαι απλά εχαμογέλασα της.  Τζιαι αντάκοσεν,

Τζιήνη: view very kκalow, pparakkalo

Εγώ: yes it’s ok

Τζιήνη:  view ‘mmmm’ kkkalow pparakkalo

Εγώ: for me it looks like a desert, nothing special

Τζιήνη: I augleshza , ‘’mmmm’ like. You beachalassa? (τζιαι έδειχνεν μου την θάλασσα)

Εγώ: no water is too cold for me

Τζιήνη: I augleshza, there very kkrio, Cyprus kkalow pparakkalo

Εγώ: yes I used to live in Uk for a long time

Τζιήνη: ‘mmm’ view kkallow pparakkalo

ΟΚ δαμέ είπα κανεί έν μπόρω να ακούσω τζιάλλα. Καλάν μα εν παλαβή? Έμαθεν 3.5 λέξεις τζιαι είπε μου τες ούλες σε κάθε της πρόταση. Πόσον ΙQ? Εν κρίμα

Τζαι φέφκω με έτσι κκελλέ τζαι πάω έσσο τζαι αρκέφκει ο συνιθισμένος ο καυκάς με τη μάνα μου τζαι το τζιήρη μου. Έν κάμνουν τούτες οι ελιές για τσακκιστές, Εν μιτσιές, έχουμε ελιές τσακκιστές, κάμνω τες τζαι κανένας εν τες τρώει, μαρμελάδα του μοσφίλου εν σας κάμνω, πηαιννε να σου κάμει η μάνα σου, εννα 'γοράσω της φράουλας που το σουπέρμαρκετ…

Επεράσεν καλά η Κυριακή. Αύριο δουλειά πάλε

Σφίχτου-ποσφίχτου

Τι είναι συνήθως μακρύ τζιαι μπαίνει με δυσκολία τζιαι μετά επιπλέουμε μέσα? Όι έννε τζιήνο. Απορώ γιατί ενομίσετε κάτι έτσι! (αλήθκεια τι ενομίσετε?!) Εγώ μιλώ για το jean.

Αγαπητέ μου Θεέ (συναφέρνω σε επειδή πάντα εσένα φταίμε) τζιαι αγαπημένε μου  Jacob Davis τζιαι Levi Strauss εγώ η ωραία ζυμωμένη δηλώνω ενώπιον όλων που διαβάζουν τες μαλακίες μου στο μπλοκ μου ότι εν εκάμετε τζιαι καμιά wow ανακάλυψη τζιαι μπόρω να σας το αποδείξω. Με ποια λογική πρέπει το jean μετά που λιη ώρα εφαρμογής να μεγαλώνει κατά τουλάχιστον ένα size? Ξέρετε πόση ώρα μου παίρνει να φορίσω ένα φρεσκοπλυμένο jean? (σοβαρά δεν συστήνω σε κανένα το πλύσιμο ρούχων που την μάνα μου. Κάμνει τα ούλλα θεόστενα τζιαι μπορεί και λία sizes πιο μιτσιά, αλλά αν επιμένετε πέτε μου να σας δώσω το τηλέφωνο της). Τζιαμέ που νιώθω ότι έκαμα κατόρθωμα αφού για κανένα 5λεπτο εσφίγκουμουν, ερούφουν την τζοιλιά μου, εγυρνα πίσω στο κρεβάτι περκι γινώ επίπεδη, εππηδούσα πάνω κάτω, έπαιρνα βαθιές αναπνοές τζιαι αγκομάχουν, πάει ούλλος μου ο κόπος χαμένος. Σίουρα κρούζεις 36 θερμίδες κάθε φορά που πάεις να φορίσεις ένα jean, εγγυούμαι σας το.  Τζιαι για να είμαστε ειλικρινής ενεν τζιαι το πιο άνετο ρούχο. Εν μετρημένες oι κινήσεις που μπορείς να κάμεις. 

Το αποτέλεσμα τούτου ούλου του μαραθώνιου για εμένα είναι ότι μετά που λίο, με μεγάλη λύπη τζιαι απογοήτευση το jean σου γίνεται λουζ (που λαλούν τζιαι οι Εγγλέζοι). Ενώ, αντιθέτως με εσάς, τζιήνοι που ανακαλύψαν τες φόρμες τζιαι τα κολάν (please αν ‘κωλ’ δεν, τότε άστο μεν το βάλετε καλύτερα), τότε  φκάλλω τους το καππέλο. Μπράβο! Τούτη εν ανακάλυψη.  Να παραλήψω ότι ακόμα εν ήβρα ένα jean που να στρώνει τέλια πάνω μου.

Έχω πολλά παράπονα που εσάς κ. Jacob τζιαι κ.Levi τζιαι ελπίζω ότι μια μέρα ενα τα πούμε που κοντά τζιαι να σας χρονομετρήσω πόση ώρα θέλετε εσείς  να φορίσετε το jean σας. Αν θέλετε πάνω που 30 δευτερόλεπτα θα τα πούμε στο δικαστήριο. Θα σας καταγγείλω για υπέρβαση των ανθρώπινων δικαιωμάτων να είμαστε άνετοι τζιαι να μεν πάμε που καμία ανακοπή καρδίας που το σφίχτου σφίχτου.

Υ.Γ. Έβαλα φούστα σήμερα

Ριάλια, Ριάλια... Τζιαί Πούντα

Επήα να δω την μακαρίτισσα την γιαγιά μου εχτές, κάτι που δεν συνηθίζω να κάμω. Αντίκρισα πολύ κόσμο να κλαίει τζιαι να φροντίζει τους δικούς του. Οι πλείστοι ήταν ντυμένοι στα μαύρα. Εγώ ντυμένη απλά, με τιρκουάζ τζιν τζιαι μια ροκ συγκροτήματος φανέλα. 

Δώστου κλάμα, οδυρμό τζιαι πολλά αναπάντητα γιατί. Εγώ αντιθέτως πολλά ήρεμη, χαμογελαστή τζιαι ένιωθα τζιαι μιαν ανακούφιση. Μόνο στην Κύπρο συναντούμε τούτο το φαινόμενο. Είμαστε άρρωστοι με τους νεκρούς. Φροντίζουμε τους πιο πολλά τζιαι που του ζωντανούς. Τι φταίει όμως? Γιατί εν παρατηρείται κάτι ανάλογο σε άλλες χώρες?  Ίσως  φταίει η θρησκεία μας τζια η νοοτροπία μας? Εφουντώσαν μας τόσο πολλά τα μυαλά μας ότι πρέπει να φορούμε μαύρα για μεγάλο χρονικό διάστημα, ότι πρέπει να κάμνουμε συνέχεια μνημόσυνα, ότι πρέπει να κλαίμε τζιαι ότι κατα κάποιον τρόπο εν το τέλος του κόσμου για τη ζωή μας. Εν νομίζω κανένας μακαρίτης να θέλει ή να ήθελε να τον κλάψουν τόσο πολλά. Αντιθέτως σε άλλες χώρες οι συγγενείς τζιαι ο στενός κύκλος του νεκρού μετά την κηδεία παν έξω τζιαι γλεντούν το.

Όπως σας εξαναείπα σε  προηγούμενες μου αναρτήσεις είμαι αρκετά αδιάκριτη γιαυτό εθωρούν γυρώ τζιαι τους υπόλοιπους τάφους. Μες στην χλιδή. Στολισμένη με μάρμαρο να δούμε πόσης αξίας, περιτριγυρισμένη με όμορφα λουλούδια. Την γιαγιά μου ακόμα σκεπάζει την μόνο το χώμα. Έμενα θα μου άρεσκε αν την αφήναμε έτσι τζιαι στολίζαμε την με άσπρες πέτρες που την θάλασσα. Αλλά πού? Να κόψουμε εμείς πίσω που το show off? Να μεν βάλουμε τζιαι εμείς 2.000-3000 ευρώ μάρμαρο τζιαι μετά να κάμουμε τζιαι μιαν πέρκολα να κάμει σκιά της μακαρίτισσας? Να παραλείψω πόσα εστοίχησεν η κηδεία, το φέρετρο και όλα τα κεραστικά στην ‘after κλάματος συνέλευση’. 

Τζιαι εγώ η καημένη να θέλω κινητό τζιαι να μεν βαστώ να το αγοράσω τζιαι οι νεκροί να ζουν στην μετέπειτα ζωή τους (αν αυτή υπάρχει) μες την χλιδή τζιαι με σκιά. Περιμένω πως τζιαι πως το επόμενο version που εκτός από πέρκολα θα το κλείουν γυρώ γυρώ με τζιάμια για να μεν σκονίζετε ο τάφος. Μες την ‘to do list’ μου επρόσθεσα τζιαι την κλοπή μαρμάρων που τους τάφους στα κοιμητήρια. Έτσι εννα πιάσω τζιαι κινητό. Οι εννα σας κάμω πούλλα!

ΥΣ. Άπορες οικογένειες? Έσχει σχεδόν κάθε μέρα δωρεάν καναπεδάκια (ελιές, κρασί, τζιαι ψωμί κτλ.) στα νεκροταφεία. Θα τα πούμε τζιαμε!

Βάστα με, να σε βαστώ

Εψές επία στα μέρη που συχνάζω να χαλαρώσω πίννοντας τις ΚΕΟ μου, (ναι, μόνο ΚΕΟ πίννω γιατί είναι πιο μπύρα!) τζιαι ακούοντας τα αγαπημένα μου τραγούδια μαζί με ωραία παρέα. Εγώ κατενθουσιασμένη που επαίξαν τζιαι το αγαπημένο μου τραγούδι. Έκαμνα όπως την υστερική μόλις το άκουσα τζιαι εθωρούσαν με ούλλοι κάπως αλλά τι με νοιάζει?! Λαλείς να μου εβάλαν τίποτε μες το ποτό μου?! (Μάνα? Έσχει τόσα χρόνια που εμένα εν μου βάλλουν τίποτε μέσα στο ποτό μου, πε μου που άκουσες ότι βάλλουν για να πάω ). 

Με εκνευρίζει ιδιαίτερα το γεγονός ότι εν σέβουνται στην Κύπρο τους κανόνες για το κάπνισμα. Τώρα που την πινακίδα που γράφει ‘ΝΟ SMOKING’  τι εν καταλάβουν το ΝΟ? Ή το SMOKING?  Για τυχόν απορίες πε τε μου να σας το μεταφράσω. Εν είμαι αντικαπνίστρια αλλά ενοχλάμαι αμάν ο καπνός έρκεται μες τα μούτρα μου. Παέις να τους κάμεις θέμα, μόνο τζιήνους στη παρέα σου, να το σβήσουν λίο τζιαι απαντούν σου ‘Αν σε ενοχλά να φύεις’. Μέτα που τούτη την απάντηση ανάφκουν τα λαμπούθκια μου τζιαι ξεκινώ την επίθεση. Εν σιωπώ ώσπου να περάσει το δικό μου.

Επερνούσαμε ωραία τζιαι άρεσεν μας πολλά τζιαι το συγκρότημα που έπαιζε γι’ αυτό  τζιαι εκάτσαμε ως το τέλος. Σε μια φάση ακούμε πολλή φασαρία, φωνές τζιαι σιγά σιγά να μαζέυκουνται ούλοι προς το κέντρο. Μα τι γίνετε ρε τζιάμε? Εγώ πάντα αδιάκριτη έθελα να κοντέψω να δω τι παίζει. Προχωρώ λίο τζιαι σταματώ. Στον αέρα επαιτούσαν καρέκλες, τραπέζια, τζιαι άκουες τα ποτήρκα που εσπάζαν. Ρε μα τι γίνετε δαμέ? Η παρέα μου ήρτε να με συνάξει αλλά εν εδέχτηκα. Αν δεν εμάθαινα τι έπαιζε ήταν να σπάσω. Η φωνές άρχισαν να γίνονται πιο άγριες και δυνατές. Ο ένας ετράβαν τον άλλο. Εμείς θεατές σε ένα καφκά που εν εξέραμε τα αίτια, τους μαχόντες, τους νικητές, του ηττημένους και τους ένοχους. Κυριολεκτικά εσπάσαν τα ούλλα, κάποιοι εχτυπήσαν θέμας, εθώρες τα χέρια τους τζιαι την φάτσα του αιματωμένα. Ανακάλυψα τζιαι την παρέα που το εξεκίνησε. Ήταν κάτι μιτσιοι, γύρω στα 18-19. Εκαταφέραν τζιαι εκαθησυχάσαν τον ‘αρχηγό. Θα τον επερίγραφα ως ‘μιντζιη’ τζιαι μεταξύ μας τωρά άνετα έδερνα τον. Αλλά που να τον δέρεις αμαν μαζί του έφερε τζιαι ούλλο του το χωρκό. Είμαι σίουρη ότι εν που χωρκό γιατί μόνο κάποιοι χώρκατοι θα τα έκαμναν τούτα. Επεράσαν τζιαι που δίπλα μου κουντώντας καρέκλες σε όλη τους τι διαδρομή. Καλάν τον γιο μου, ηρέμησε. Που νομίζεις ότι είσαι? Εγώ έμεινα τζιαμε τζιαι εθώρουν τον με πολλά νευριασμένο ύφος τζιαι ήμουν σε ετοιμότητα αν μου τζίησει να τον μουντάρω.  

Που θέλω να καταλήξω? Παρακαλώ το κράτος να μαζέψει ούλλους τους πελλούς και τους νευρικούς και να τους κλείσει στην Αθαλάσσα. Εννα καταντήσουμε να φκένουμε με μασχαίρι μες την τσέντα για να μπόρουμε να αμυνθούμε σε έτσι γεγονότα τζιαι να φέφκουμαι ζωντανοί χωρίς τραυματισμούς. Για τους εψεσινούς ,τους εύχομαι αργό και βασανιστικό θάνατο τζιαι λυπούμαι ιδιαίτερα που φκάλουμε έτσι ανθρώπους στη κοινωνία. Μα ποιος τους διά άδεια κυκλοφορίας σιορ? (τζιαι εν εννοώ του αυτοκινήτου).

Το τραγούδι που προανέφερα εν τούτο: